ناله ای کردم غبار عالم بالا شدم

صد تعلق در طلسم وهم هستی بسته اند

چشم واکردم به خویش آلوده دنیا شدم

آسمان با من صفایی داشت تا بودم خموش

از سلامت نوبهار هستیم بویی نداشت

یک نقاب رنگ بر روی شکستن وا شدم

صبح آهنگی ز پیشاپیش خورشید است و بس