از لبت حرفی شنیدم کاینقدر خوشگو شدم

یادم آمد در رهت ذوق به سر غلتیدنی

همچو اشک خویش از سر تا قدم پهلو شدم

درس بلبل از سواد نسخه گل روشن است

در چه فکر افتاده ام یارب که مانند هلال

تا سری پیدا کنم اول خم زانو شدم

در دل هر ذره ام توفان دیدار است و بس