همچو اشک خویش از سر تا قدم پهلو شدم

وحشتم آخر ز زندانگاه دلتنگی رهاند

خانه صحرا گشت از بس دیده آهو شدم

یادم آمد در رهت ذوق به سر غلتیدنی

درس بلبل از سواد نسخه گل روشن است

از لبت حرفی شنیدم کاینقدر خوشگو شدم

در چه فکر افتاده ام یارب که مانند هلال