وحشتم آخر ز زندانگاه دلتنگی رهاند

عافیت ها رقص بسمل شد که گفت وگو شدم

ت ر جمان عبرتم از قامت پیری مپرس

تا فنا رنگ اشارت ریخت من ابرو شدم

خانه صحرا گشت از بس دیده آهو شدم

یادم آمد در رهت ذوق به سر غلتیدنی

همچو اشک خویش از سر تا قدم پهلو شدم