ت ر جمان عبرتم از قامت پیری مپرس

آسمان گل کردم و با عالمی یک رو شدم

آسمان ساز سلامت نیست وضع ما و من

عافیت ها رقص بسمل شد که گفت وگو شدم

تا فنا رنگ اشارت ریخت من ابرو شدم

وحشتم آخر ز زندانگاه دلتنگی رهاند

خانه صحرا گشت از بس دیده آهو شدم