فقر می ترسم به استغنا سپر گرداندم

زهره ام از نام عشق آبست لیک اقبال شوق

می تواند کوه یاقوت جگر گرداندم

خاک هم گاهی به رنگ صبح گردی می کند

ای قناعت پا به دامن کش که چشم حرص دون

کاسه ای دارد مبادا دربه در گرداندم

هم به زیر پایم آب و دانه خرمن می کند