دماغ سوخته آخر به ماهتاب رساندم

صفای جوهر معنی نداشت غیر ندامت

مرا نشاند در آتش به هر مآب رساندم

چو شمع آن سوی خاکسترم نبود تسلی

به سعی فطرت معذور بیش اپن چه گشاید

نگاهی از مژه بسته تا نقاب رساندم

شب چراغ خموش انتظار صبح ندارد