به قدر نردبان بر خویش راه بام می بندم

نفس وارم درین ویرانه صیاد پشیمانی

ز چیدنها همان وا چیدنی بردام می بندم

گره در طبع نی منع عروج ناله است اینجا

جنون هرزه فکری از خمارم برنمی آرد

اگر پیچم به خود مضمون خط جام می بندم

درین ظلمت سرا تا راه پروازی کنم روشن