درین ظلمت سرا تا راه پروازی کنم روشن

به قدر نردبان بر خویش راه بام می بندم

جنون هرزه فکری از خمارم برنمی آرد

اگر پیچم به خود مضمون خط جام می بندم

چو طاووس از عدم بر بال و پرگلجام می بندم

دم صبحم به شور ساز امکان برنمی آید

چو شب در سرمه می خوابم زبان عام می بندم