چو شب در سرمه می خوابم زبان عام می بندم

درین ظلمت سرا تا راه پروازی کنم روشن

چو طاووس از عدم بر بال و پرگلجام می بندم

دم صبحم به شور ساز امکان برنمی آید

حیا از آبرو نگذشت و من از حرص دون همت

بر این یک قطره عمری شد پل ابرام می بندم

اگر این است بیدل جرات جولان شهرتها