حیا از آبرو نگذشت و من از حرص دون همت

چو طاووس از عدم بر بال و پرگلجام می بندم

دم صبحم به شور ساز امکان برنمی آید

چو شب در سرمه می خوابم زبان عام می بندم

بر این یک قطره عمری شد پل ابرام می بندم

اگر این است بیدل جرات جولان شهرتها

نگین را همچو سنگ آخر به پای نام می بندم