اگر این است بیدل جرات جولان شهرتها

چو شب در سرمه می خوابم زبان عام می بندم

حیا از آبرو نگذشت و من از حرص دون همت

بر این یک قطره عمری شد پل ابرام می بندم

نگین را همچو سنگ آخر به پای نام می بندم