تو خواه شخص عدم گوی خواه بیدل گیر

چو عمر رفته سراپا زیان بی سودم

ز عرض جسم که ننگ شعور هستی بود

به غیر خاک دگر بر عدم چه افزودم

در آن بساط که چیزی نبود من بودم