چو عمر رفته سراپا زیان بی سودم

هوس بضاعت سعی از دماغ می خواهد

ز یاس دست و دلی داشتم به هم سودم

ز زندگی چه نشاط آرزو کنم یارب

ز عرض جسم که ننگ شعور هستی بود

به غیر خاک دگر بر عدم چه افزودم

تو خواه شخص عدم گوی خواه بیدل گیر