پروانه بیتاب همین فاخته بودم

درآتشم از ننگ فضولی چه توان کرد

او در بر و من آینه پرداخته بودم

خاکسترم امروز تسلی گر دود است

بیدل! ز میان دست غریبی به در آمد

تیغی که به میدان غرور آخته بودم