خاکسترم امروز تسلی گر دود است

چون صبح طلسم نفسی ساخته بودم

درآتشم از ننگ فضولی چه توان کرد

او در بر و من آینه پرداخته بودم

پروانه بیتاب همین فاخته بودم

بیدل! ز میان دست غریبی به در آمد

تیغی که به میدان غرور آخته بودم