به زاهد نگفتم ز درد محبت

به باغی که چون صبح خندیده بودم

ز هر برگ گل دامنی چیده بودم

که نشنیده بود آنچه من دیده بودم

چرا خط پرگار وحدت نباشم

به گرد دل خویش گردیده بودم