چرا خط پرگار وحدت نباشم

ز هر برگ گل دامنی چیده بودم

به زاهد نگفتم ز درد محبت

که نشنیده بود آنچه من دیده بودم

به گرد دل خویش گردیده بودم

جنون می چکد از در و بام امکان

دماغ خیالی خراشیده بودم