طریق وفا تلخکامی ندارد

به حیرت امیدی تراشیده بودم

به رنگی ست چون سایه ام جوش غفلت

که می رفتم از خویش و خوابیده بودم

شکر بود اگر خاک لیسیده بودم

بنازم به اقبال درد محبت

که تا چرخ یک ناله بالیده بودم