بنازم به اقبال درد محبت

که می رفتم از خویش و خوابیده بودم

طریق وفا تلخکامی ندارد

شکر بود اگر خاک لیسیده بودم

که تا چرخ یک ناله بالیده بودم

ز وهم ای جنون عقده ام وا نکردی

به خویش آنقدرها نپیچیده بودم