چون صدف خسته دل از فکر در گوش خودم

صد بیابان جنون آن طرف هوش خودم

اینقدر یاد که کرده ست فراموش خودم

ذوق آرایشم از وضع سلامت دور است

حیرت از لذت دیدار توام غافل کرد

چشمه آینه ام بیخبر از جوش خودم

انتظار هوس گردن خوبان تا چند