چشم پوشیده به خود همچو حبابم نظری ست

در شکنج قفس از وضع ادب کوش خودم

گریه توفانکده عالم آبی دگر است

بی رخت درخور هر اشک قدح نوش خودم

مژه گر باز کنم خواب فراموش خودم

خجلت غیرت ازین بیش چه خواهد بودن

عالم افسانه و من پنبه کش گوش خودم