خجلت غیرت ازین بیش چه خواهد بودن

بی رخت درخور هر اشک قدح نوش خودم

چشم پوشیده به خود همچو حبابم نظری ست

مژه گر باز کنم خواب فراموش خودم

عالم افسانه و من پنبه کش گوش خودم

ای بسا سعی عروجی که دلیل پستی است

همچو صهبا به زمین ریخته ی جوش خودم