درخور حفظ ادب خلوت وصلست اینجا

عالم افسانه و من پنبه کش گوش خودم

ای بسا سعی عروجی که دلیل پستی است

همچو صهبا به زمین ریخته ی جوش خودم

من جنون حوصله از وسعت آغوش خودم

چه خیالست کشم حسرت دیگر چو حباب

من که از بار نفس آبله دوش خودم