من جنون حوصله از وسعت آغوش خودم

ای بسا سعی عروجی که دلیل پستی است

همچو صهبا به زمین ریخته ی جوش خودم

درخور حفظ ادب خلوت وصلست اینجا

چه خیالست کشم حسرت دیگر چو حباب

من که از بار نفس آبله دوش خودم

بیدل از فکر غم و عیش گذشتن دارد