کیست برد از کفم دامن افتادگی

همچو گل از بی کسی دست به خون خودم

هستی موهوم نیست غیر طلسم فریب

تا نفس آیینه است محو فسون خودم

سایه ام و عاشق بخت نگون خودم

قطره این بحر را ظاهر و باطن یکی است

هم ز برون دیدنی ست آنچه درون خودم