می سوخت دل منتظر از حسرت دیدار

ای کاش عدم بشنود آواز بعیدم

جانا ز خیال تو به خود ساخته بودم

نازت به نگاهی نپسندید شهیدم

دامن زدی آخر به چراغان امیدم

داغت به عدم می برم و چاره ندارم

ای گل تو چه بودی که منت باز ندیدم