هیهات به خاکم نسپردی و گذشتی

دامن زدی آخر به چراغان امیدم

داغت به عدم می برم و چاره ندارم

ای گل تو چه بودی که منت باز ندیدم

نومید برآمد کفن موی سپیدم

از آمد و رفت تو کبابم چه توان کرد

رفتی و چنین آمدی ای رنج شدیدم