نومید برآمد کفن موی سپیدم

داغت به عدم می برم و چاره ندارم

ای گل تو چه بودی که منت باز ندیدم

هیهات به خاکم نسپردی و گذشتی

از آمد و رفت تو کبابم چه توان کرد

رفتی و چنین آمدی ای رنج شدیدم

می گریم و چون شمع عرق می کنم از شرم