خوشا آیینه داربهای عرض ناز معشوقان

تو راهی باش من بر جوهر آیینه پیچیدم

چو صبح از برگ ساز بی کسی هایم چه می پرسی

غباری داشتم بر روی زخم خویش پاشیدم

بهارش گل نشان بود و من از خود رنگ پیچیدم

درین محفل که خجلت مایه است اسباب پیدایی

چو اشک از چهره هستی عرق واری تراویدم