تو راهی باش من بر جوهر آیینه پیچیدم

ز موهومی به دل راهی نبردم آه محرومی

شدم عکس و برون خانه آیینه خوابیدم

تحیر پیشم آمد ای سرشک از یاد دیداری

چو صبح از برگ ساز بی کسی هایم چه می پرسی

غباری داشتم بر روی زخم خویش پاشیدم

خوشا آیینه داربهای عرض ناز معشوقان