تحیر پیشم آمد ای سرشک از یاد دیداری

پری در جلوه آمد تا شکست شیشه نالیدم

ز موهومی به دل راهی نبردم آه محرومی

شدم عکس و برون خانه آیینه خوابیدم

تو راهی باش من بر جوهر آیینه پیچیدم

چو صبح از برگ ساز بی کسی هایم چه می پرسی

غباری داشتم بر روی زخم خویش پاشیدم