شدم عکس و برون خانه آیینه خوابیدم

گشود از نفی خویشم پرده اثبات بی رنگی

پری در جلوه آمد تا شکست شیشه نالیدم

ز موهومی به دل راهی نبردم آه محرومی

تحیر پیشم آمد ای سرشک از یاد دیداری

تو راهی باش من بر جوهر آیینه پیچیدم

چو صبح از برگ ساز بی کسی هایم چه می پرسی