بهارش گل نشان بود و من از خود رنگ پیچیدم

چو صبح از برگ ساز بی کسی هایم چه می پرسی

غباری داشتم بر روی زخم خویش پاشیدم

خوشا آیینه داربهای عرض ناز معشوقان

درین محفل که خجلت مایه است اسباب پیدایی

چو اشک از چهره هستی عرق واری تراویدم

غبارم داشت سطری چند تحریر پریشانی