به دامن عجز پا شکستن جهانی از امن داشت بیدل

هوا تقاضایی نفس شد سحر نبودم ولی دمیدم

خطای کوری از آن جمالم فکنده در چاه انفعالم

تو ای سرشک آه کن به حالم که من ز چشم دگر چکیدم

دل از تک و تاز جمع کردم چو موج درگوهر آرمیدم