شعاعی رشته پیدا کرد بر خورشید پیچیدم

به عریانی خیالم ناز چندین پیرهن دارد

سواد فقر پرورده ست یکسر در شب عیدم

ز افسون نفس بر خود نبستم تهمت هستی

ندامت در خور گل کردن آگاهی است اینجا

کف افسوس گردید آنقدر چشمی که مالیدم

نی این محفلم از ساز عیش من چه می پرسی