نی این محفلم از ساز عیش من چه می پرسی

شعاعی رشته پیدا کرد بر خورشید پیچیدم

ندامت در خور گل کردن آگاهی است اینجا

کف افسوس گردید آنقدر چشمی که مالیدم

به صد حسرت لبی وا کردم اما ناله خندیدم

به شوخی گردشی از چشم تصویرم نمی آید

که من در خانه نقاش پیش از رنگ گردیدم