که من در خانه نقاش پیش از رنگ گردیدم

نی این محفلم از ساز عیش من چه می پرسی

به صد حسرت لبی وا کردم اما ناله خندیدم

به شوخی گردشی از چشم تصویرم نمی آید

ز آتش گل نکرد افسانه یاس سپند من

تپیدن با دلم حرف وداعی داشت نالیدم

نه آهنگی است نی سازم نه انجامی نه آغازم