به شوخی گردشی از چشم تصویرم نمی آید

کف افسوس گردید آنقدر چشمی که مالیدم

نی این محفلم از ساز عیش من چه می پرسی

به صد حسرت لبی وا کردم اما ناله خندیدم

که من در خانه نقاش پیش از رنگ گردیدم

ز آتش گل نکرد افسانه یاس سپند من

تپیدن با دلم حرف وداعی داشت نالیدم