به صد حسرت لبی وا کردم اما ناله خندیدم

ندامت در خور گل کردن آگاهی است اینجا

کف افسوس گردید آنقدر چشمی که مالیدم

نی این محفلم از ساز عیش من چه می پرسی

به شوخی گردشی از چشم تصویرم نمی آید

که من در خانه نقاش پیش از رنگ گردیدم

ز آتش گل نکرد افسانه یاس سپند من