ز آتش گل نکرد افسانه یاس سپند من

به صد حسرت لبی وا کردم اما ناله خندیدم

به شوخی گردشی از چشم تصویرم نمی آید

که من در خانه نقاش پیش از رنگ گردیدم

تپیدن با دلم حرف وداعی داشت نالیدم

نه آهنگی است نی سازم نه انجامی نه آغازم

به فهم خویش می نازم نمی دانم چه فهمیدم