زبن چه حاصل که مقیم لب جوگردیدم

جز شکستم ننمودند درین دیر هوس

بارها آینه جام و سبو گردیدم

سبزه ام چون مژه ساغرکش سیرابی نیست

حیرتم می برد از خویش که چون ساغر رنگ

به چه امید شکستم، به چه رو گردیدم

فرصت سلسله زلف درازست اینجا