چون سحر نیز جهان تهمت جولان منست

که من آیینه اسرار مگو گردیدم

خاک ناگشته ز شور من و ما نتوان رست

سرمه جوشیدم و سرکوب گلو گردیدم

نفسی بود که در پرده اوگردیدم

خجلت سجده خاک در او کرد مرا

آنقدر آب که سامان وضوگردیدم