جوهر آیینه زانو بود موی سرم

گرد بادم ، مستی ام موقوف کوه و دشت نیست

هر کجا گردید سر در گردش آمد ساغرم

تازه است از من بهار سنبلستان خیال

موج بر هم خورده دارد عرض سامان حباب

می توان تعمیر دل کرد از شکست پیکرم

وحشت آفاق در گرد سحر خوابیده است