موج بر هم خورده دارد عرض سامان حباب

هر کجا گردید سر در گردش آمد ساغرم

تازه است از من بهار سنبلستان خیال

جوهر آیینه زانو بود موی سرم

می توان تعمیر دل کرد از شکست پیکرم

وحشت آفاق در گرد سحر خوابیده است

می کند خلقی جنون تا من گریبان می درم