همچو شبنم می کند بال از نگه چشم ترم

وحشت آفاق در گرد سحر خوابیده است

می کند خلقی جنون تا من گریبان می درم

با خیال جلوه خورشید افتاده ست کار

نیستم بی سعی وحشت با همه افسردگی

بلبل تصویرم و تا رنگ دارم می پرم

حیرتم حیرت ز نیرنگ بد و نیکم مپرس