حیرتم حیرت ز نیرنگ بد و نیکم مپرس

همچو شبنم می کند بال از نگه چشم ترم

نیستم بی سعی وحشت با همه افسردگی

بلبل تصویرم و تا رنگ دارم می پرم

برده است آیینه گشتن در جهان دیگرم

ناله عجزم من و بی طاقتیهای محال

اینقدر آتش دل بیمار زد در بسترم