خس به چشم دام می افتد ز صید لاغرم

ناله عجزم من و بی طاقتیهای محال

اینقدر آتش دل بیمار زد در بسترم

صرفه ای آرام نتوان برد در تسخیر من

تا به کی بینم به چشم بسته داغ سوختن

همچو اخگر کاش مژگان واکند خاکسترم

از خط لعل که امشب سرمه خواهد یافتن