می توان از موی چینی سایه کردن بر سرم

بس که در هجر تو فرسود از ضعیفی پیکرم

صد عدم از جلوه زار هستی آن سو می پرم

گر پری از شیشه بیرونست من بیرون ترم

مستی حیرت خروشم آنقدر بی پرده نیست