گر پری از شیشه بیرونست من بیرون ترم

بس که در هجر تو فرسود از ضعیفی پیکرم

می توان از موی چینی سایه کردن بر سرم

صد عدم از جلوه زار هستی آن سو می پرم

مستی حیرت خروشم آنقدر بی پرده نیست

موج می دارد رگ خوابی به چشم ساغرم

جوهر آیینه در مژگان نگه می پرورد